Confrontaties in de kelderbox
| 
Het relaas van Anna en Kirsten dat in verkorte versie verscheen in Psychologie magazine. Zie onder 'In de media'
Kirsten
"Het was een ongelofelijke klus, en ik zou het zo weer doen".
Als ik zie wat het mij en mijn vriendin heeft opgeleverd en gaat opleveren in de toekomst.
Zeker niet alleen een opgeruimd huis maar ook een opgeruimd hoofd een opgeruimd leven.
Natuurlijk kregen we in het intakegesprek met de organisator ook te horen dat het ons veel zou opleveren,
maar je kunt het niet geloven en denkt, "ja, ja dat zal wel".
Zeker niet alleen een opgeruimd huis maar ook een opgeruimd hoofd een opgeruimd leven.
Natuurlijk kregen we in het intakegesprek met de organisator ook te horen dat het ons veel zou opleveren,
maar je kunt het niet geloven en denkt, "ja, ja dat zal wel".
Ik maakte me een beeld en sprak mijn verwachtingen uit. Achteraf bekeken moet ik bekennen dat ik veel verwacht had, maar dit niet.
De dagen dat we met de organisator aan de slag zijn gegaan zijn heel intensief geweest.
We hebben gepraat, geruimd, gepoetst maar ook gelachen en gehuild. We zijn boos geweest, verwonderd en heel erg blij.
Kortom de dagen en hadden en hebben heel veel impact gehad op ons leven. Onder andere daarom zou ik ze nooit gemist willen hebben.
De dagen dat we met de organisator aan de slag zijn gegaan zijn heel intensief geweest.
We hebben gepraat, geruimd, gepoetst maar ook gelachen en gehuild. We zijn boos geweest, verwonderd en heel erg blij.
Kortom de dagen en hadden en hebben heel veel impact gehad op ons leven. Onder andere daarom zou ik ze nooit gemist willen hebben.
Voordat het "stormtroepje" in ons huisje kwam, had ik voor mezelf al wel een aantal keuze gemaakt over spullen die ik graag wilde bewaren.
Het hoe en het waarom daar dacht ik bewust over nagedacht te hebben, maar op het moment dat ik een echte keuze moest maken,
merkte ik op dat mijn "bewuste keuze" toch niet zo doordacht was als ik had gedacht.
Het hoe en het waarom daar dacht ik bewust over nagedacht te hebben, maar op het moment dat ik een echte keuze moest maken,
merkte ik op dat mijn "bewuste keuze" toch niet zo doordacht was als ik had gedacht.
Natuurlijk wil en kan ik een paar spulletjes uit mijn ouderlijk huis bewaren, maar met meer dan de helft doe ik daadwerkelijk niets meer
en bewaar ik ze om te hebben, om te bewaren.
Eigenlijk zijn het stofnesten, nemen ze plek in beslag en wie weet kan ik er toch nog een ander een plezier mee doen.
Dus, heb ik na er weer over te hebben nagedacht, een boel naar "de Kringloop winkel" gebracht.
Ik heb nu een doos met "nostalgie spullen" en de andere spullen die ik niet naar "de Kringloop winkel"wilde brengen heb ik aan mijn zus gegeven,
zij heeft meer plek en... kinderen die het later misschien leuk vinden.
en bewaar ik ze om te hebben, om te bewaren.
Eigenlijk zijn het stofnesten, nemen ze plek in beslag en wie weet kan ik er toch nog een ander een plezier mee doen.
Dus, heb ik na er weer over te hebben nagedacht, een boel naar "de Kringloop winkel" gebracht.
Ik heb nu een doos met "nostalgie spullen" en de andere spullen die ik niet naar "de Kringloop winkel"wilde brengen heb ik aan mijn zus gegeven,
zij heeft meer plek en... kinderen die het later misschien leuk vinden.
Bij het opruimen ontdekte ik erg veel foto's waar ik eerlijk gezegd het bestaan niet meer van wist, dus waarom zou ik ze bewaren?
"Voor later, voor mezelf"? Nee, want alles wat ik wil onthouden en beleefd heb, zit in mijn hoofd.
"Voor mijn eigen kinderen om te laten zien hoe gezellig ik het heb gehad"? "Nee, want ik heb geen kinderen". "Voor later als ik dement word"?
"Nee want ik weet niet of er dan nog wel een verzorgster is die samen met mij deze foto's wil bekijken".
Natuurlijk wil ik een paar mooie en dierbare foto's bewaren.
Ik heb me dan ook voorgenomen om ze deze maand nog zelf in te plakken, en beperk me dan tot 1 album. Voor later, voor mijn oude dag.
"Voor later, voor mezelf"? Nee, want alles wat ik wil onthouden en beleefd heb, zit in mijn hoofd.
"Voor mijn eigen kinderen om te laten zien hoe gezellig ik het heb gehad"? "Nee, want ik heb geen kinderen". "Voor later als ik dement word"?
"Nee want ik weet niet of er dan nog wel een verzorgster is die samen met mij deze foto's wil bekijken".
Natuurlijk wil ik een paar mooie en dierbare foto's bewaren.
Ik heb me dan ook voorgenomen om ze deze maand nog zelf in te plakken, en beperk me dan tot 1 album. Voor later, voor mijn oude dag.
Organiseren op de manier waarop wij dat hebben gedaan gaat veel verder dan het opruimen en schoonmaken van spullen.
Het gaat veel verder dan het materiële stuk. Je komt jezelf flink tegen waardoor je jezelf nog beter leert kennen.
Je ziet, voelt en ervaart aan de lijve dat je materiële spullen toch belangrijker hebt gevonden dan je al die tijd had gedacht.
Het gaat veel verder dan het materiële stuk. Je komt jezelf flink tegen waardoor je jezelf nog beter leert kennen.
Je ziet, voelt en ervaart aan de lijve dat je materiële spullen toch belangrijker hebt gevonden dan je al die tijd had gedacht.
Ik heb ervaren hoe ik samen met mijn vriendin in een ongezonde situatie heb geleefd.
Hoe we elkaar hierin niet meer hebben kunnen corrigeren. Hoe moeilijk het is om samen te komen tot actie, tot opruimen.
Praten kunnen we allebei heel goed, maar het daadwerkelijke doen….
Daar komt nog eens bij dat het heel moeilijk is om elkaar aan te blijven spreken op het weg doen van spullen.
Je weet immers hoe moeilijk je het zelf vindt om iets "dierbaars" lost te moeten laten.
Vervolgens vond ik het ook moeilijk om me te houden aan een werkplan.
De organisator heeft mij, ons daarbij heel erg geholpen.
Zij was degen die de "helikopter functie" hierin had en ons bijstuurde als we dreigde neer te storten.
Hoe we elkaar hierin niet meer hebben kunnen corrigeren. Hoe moeilijk het is om samen te komen tot actie, tot opruimen.
Praten kunnen we allebei heel goed, maar het daadwerkelijke doen….
Daar komt nog eens bij dat het heel moeilijk is om elkaar aan te blijven spreken op het weg doen van spullen.
Je weet immers hoe moeilijk je het zelf vindt om iets "dierbaars" lost te moeten laten.
Vervolgens vond ik het ook moeilijk om me te houden aan een werkplan.
De organisator heeft mij, ons daarbij heel erg geholpen.
Zij was degen die de "helikopter functie" hierin had en ons bijstuurde als we dreigde neer te storten.
Het luisteren naar elkaar. Hoe goed we allebei ook dachten dat wij dat deden, in zo'n situatie is dat heel erg moeilijk.
Terplekke stuurt de organisator de communicatie bij. Ze wijst je op dingen die je niet meer ziet van jezelf, non-verbaal en verbaal.
Hoe spreek je tegen elkaar en welke woorden gebruik je. Blijf je dichtbij jezelf of ga je je ook nog eens bemoeien met de ander.
Of zij wel de goede keuze maakt en waarom ze die keuze dan maakt.
Terplekke stuurt de organisator de communicatie bij. Ze wijst je op dingen die je niet meer ziet van jezelf, non-verbaal en verbaal.
Hoe spreek je tegen elkaar en welke woorden gebruik je. Blijf je dichtbij jezelf of ga je je ook nog eens bemoeien met de ander.
Of zij wel de goede keuze maakt en waarom ze die keuze dan maakt.
Ik heb de eigenschap om alles in een hoog tempo te doen, waardoor ik mijn partner steeds voorbij loop.
Ik ben me al jaren bewust van deze ergerlijke eigenschap, maar ben er nooit zo mee geconfronteerd geweest en bewust mee aan de slag gegaan.
Ik moest wel omdat ik steeds terug gefloten werd, omdat ik niet samen werkte waardoor het reorganiseren vertraging opliep, uit balans ging.
Langzaam merkte ik dat een stapje langzamer voor beiden beter werkte.
We bleven in contact waardoor ik merkte dat we beter wisten waar we mee bezig waren. Ik had in het begin steeds het gevoel dat ik "op de rem" moest.
Dat was zo vermoeiend dat ik aan de lijve merkte dat ik beter minder snel kon gaan.
Je blijft beter met elkaar in contact, je werkt beter samen en je kunt beter luisteren. Neemt niet weg dat het een leerdoel van me blijft.
Ik ben me al jaren bewust van deze ergerlijke eigenschap, maar ben er nooit zo mee geconfronteerd geweest en bewust mee aan de slag gegaan.
Ik moest wel omdat ik steeds terug gefloten werd, omdat ik niet samen werkte waardoor het reorganiseren vertraging opliep, uit balans ging.
Langzaam merkte ik dat een stapje langzamer voor beiden beter werkte.
We bleven in contact waardoor ik merkte dat we beter wisten waar we mee bezig waren. Ik had in het begin steeds het gevoel dat ik "op de rem" moest.
Dat was zo vermoeiend dat ik aan de lijve merkte dat ik beter minder snel kon gaan.
Je blijft beter met elkaar in contact, je werkt beter samen en je kunt beter luisteren. Neemt niet weg dat het een leerdoel van me blijft.
Samen een constructief plan maken is al moeilijk, maar je er aan houden nog moeilijker.
Ik heb ervaren hoe gemakkelijk het is om te vluchten in materie.
Maar ook dat je eerst een ruimte leeg maakt en de spullen sorteert. Gereedschap bij gereedschap, vakantiespullen bij vakantiespullen enz. Pas als alles is gesorteerd, de ruimte leeg is, kun je zien wat je op welke plek legt en waarom. Wat je vooraan legt en wat achterin. Wat de meerwaarde is van het niet proppen en hoe fijn het is om een plank of twee leeg te hebben. Het geeft een opgeruimd gevoel en rust. Maar ook dat je geen boeken in de berging in dozen moet leggen. De kans dat je zo ondanks je goed voornemen ze niet meer gaat lezen is heel erg groot, omdat ze niet toegankelijk zijn. Onze organisator had het goed idee om open kasten te gaan plaatsen zodat we zien wat erin ligt en we niet meer kunnen gaan proppen. We hebben dan ook een "propverbod" gekregen. Wij waren kampioen proppen, maar die eer laten wij voortaan aan een ander.
Maar ook dat je eerst een ruimte leeg maakt en de spullen sorteert. Gereedschap bij gereedschap, vakantiespullen bij vakantiespullen enz. Pas als alles is gesorteerd, de ruimte leeg is, kun je zien wat je op welke plek legt en waarom. Wat je vooraan legt en wat achterin. Wat de meerwaarde is van het niet proppen en hoe fijn het is om een plank of twee leeg te hebben. Het geeft een opgeruimd gevoel en rust. Maar ook dat je geen boeken in de berging in dozen moet leggen. De kans dat je zo ondanks je goed voornemen ze niet meer gaat lezen is heel erg groot, omdat ze niet toegankelijk zijn. Onze organisator had het goed idee om open kasten te gaan plaatsen zodat we zien wat erin ligt en we niet meer kunnen gaan proppen. We hebben dan ook een "propverbod" gekregen. Wij waren kampioen proppen, maar die eer laten wij voortaan aan een ander.
Doordat ik alles weg propte, wist ik van het bestaan van veel spullen niet eens meer en als ik ze dan toch wilde gaan zoeken, zonk de moed me al in de schoen bij de aanblik van onze berging. "Proper-de-prop".
Nu we een poosje verder zijn mis ik helemaal geen spullen, terwijl we héél véél
hebben weggedaan.
In tegendeel ik geniet van de ruimte en de rust in huis en in mijn hoofd. We communiceren duidelijker met elkaar dan voorheen. Ik kan de tijd nemen omdat ik weet wat het me oplevert en omdat ik die ook heb. Ik hoef nl. niet meer steeds te denken, waar ligt dat ook alweer of ik moet opruimen, maar wanneer?
We kunnen rustig aan tafel eten en dan "uitbuiken" op de bank, zonder dat we eerst alles weg moeten ruimen. Heerlijk dat we bezoek kunnen ontvangen zonder dat we eerst een half uur bezig zijn om ons te verontschuldigen voor de troep.
Het leven na the get organized is positief veranderd en veel prettiger en rustiger geworden.
Kortom; "Don't go low, take an organized flow".
Groeten, Kirsten
After Organizing Verslag Anna
Gelukkig is er nu al (terwijl nog niet alles opgeruimd en georganized is) veel meer zuurstof gekomen in het leven van Kirsten en mij. Dit merken we, in eerste instantie, al naar elkaar toe. De grootste stress is al afgenomen binnen onze relatie, omdat we nu op een constructievere manier met elkaar samenwerken (ik scheld minder op Kirsten, en ook zij neemt makkelijker afstand van haar spullen en is actiever in het doen van allerlei klusjes rondom het opbergen van spullen). Ook ben ik me veel bewuster van het effect dat mijn gedrag op Kirsten heeft. Er zijn heel veel spullen weg gegaan, allereerst al uit de berging beneden. Daarvoor alleen was er al een boedelbak nodig om de overtollige spullen af te voeren naar de Kringloopwinkel en heel veel karton, plastic en piepschuim naar de stort. Op dit moment, als ik terug denk aan al die spullen, is er echt niets, maar dan ook niets, wat ik nu wezenlijk mis. Er zijn heel veel spullen 'opgedoken' waarvan ik eigenlijk allang niet meer wist dat ik ze had, laat staan dat ik ze nodig had. Toch heb ik, op het moment van het daadwerkelijke opruimen en wegdoen van spullen, vrij veel moeilijke momenten gehad (verdriet en woede), met name omdat ik heb gemerkt dat het niet 'los kunnen laten' van spullen bij mij erg hardnekkig is. Het is eigenlijk mijn leven lang al een bepaald patroon (mijn moeder kan ook heel moeilijk afstand nemen van spullen en ik heb eigenlijk ook nooit leren opruimen), wat tot op heden nog nooit zo direct is aangepakt. In het verleden heb ik al jarenlang gesprekstherapieën gevolgd, waarvan de gesprekstherapieën van de afgelopen 5 jaar pas hun vrucht beginnen af te werpen, en heb ook toen meerdere malen aangegeven dat ik zoveel spullen bewaarde en opsloeg, maar nu merk ik pas echt het effect van de directe confrontatie als er iemand is die naast je gaat staan er je er letterlijk op wijst, maar ook mee helpt in het opruimen en systeem aangeven in je directe omgeving. Mede door al dat praten vermeed ik vooral het DOEN. Ook was het veel te veel om het alleen te kunnen doen en zou ik er echt niet alleen 'doorheen' gezien hebben. Zelf waren Kirsten en ik samen, zonder 'buitenstaander', op deze korte termijn echt nooit zover gekomen als we nu zijn omdat we zelf veel te vast hebben gezeten in onze, ook naar elkaar toe, vaste patronen. We zaten er letterlijk met onze neus middenin en waren niet in staat tot het maken van een helicopterview over onze situatie. Dus niet alleen de vicieuze cirkel van het verzamelen en verplaatsen van spullen, maar ook de vicieuze cirkel van het negatief reageren naar elkaar toe, is voor mij op deze confronterende manier doorbroken. Ik merk op dit moment dat ik toch veel gemakkelijker spullen, die ik niet gebruik of de afgelopen jaren niet heb gebruikt, zonder al te veel nadenken, wegdoe. Ook is er een soort opluchting gekomen omtrent de dingen die ik niet heb afgemaakt en heb bewaard tot dusverre, en achterstallig 'leesvoer' (zoals boekrecensies e.d.) die nu uiteindelijk zijn weggegooid. Ik heb niet meer het gevoel dat ik het nog allemaal moet bewaren totdat ik het allemaal heb 'doorgenomen'. Ik ben nu veel bewuster van het feit dat ik niet alles kan bijhouden en vooral dat dat ook niet HOEFT. Ook zijn er heel veel, vooral ongelezen, boeken uiteindelijk toch het huis al uitgegaan, waarbij ik, uiteindelijk, datzelfde gevoel heb. Ook in onze uiterlijke leefomgeving is het toenemen van ruimte duidelijk merkbaar. We kunnen ons veel ongedwongener bewegen en zomaar ineens de tafel gaan dekken om te gaan eten. Dat is gewoon erg prettig. Wat betreft het kopen van nieuwe spullen zie ik het ook veel zonniger in. Ik denk dat ik sowieso veel minder zal gaan kopen en er veel langer bewust over nadenk voordat ik iets aanschaf (heb ik er plaats voor, zal ik het vaak gaan gebruiken, heb ik er de tijd en energie voor?), wat me ook financieel voordeel op zal gaan leveren. Het heeft voor mij ook een soort shockeffect gehad om te zien hoeveel geld ik uitgeef aan dingen om vooral het gat van het voortdurende gevoel 'tekort te komen' maar te blijven dichten. Dit gat is namelijk al helemaal niet materieel te dichten. Ook voel ik me behoorlijk egoïstisch bezig door mezelf zoveel toe te eigenen en er vervolgens vaak weinig tot niets mee te doen, behalve het rond te laten slingeren en er onze bewegingsvrijheid mee te beperken.